เพื่อจิตวิญญาณ คืนกลับมารู้ตัวเอง

ยายดุขนาดนี้ แล้วหนูจะได้งานมั๊ยนี่

ยายดุขนาดนี้ แล้วหนูจะได้งานมั๊ยนี่

หลังจากที่ได้ดูการ์ตูนเรื่องนี้ครั้งแรกที่บ้านสายรุ้งของคุณอิศรา เวปมาสเตอร์ budpage จากนั้นเป็นต้นมาก็เที่ยวไปหาดีวีดีเรื่องนี้มาดูซ้ำอีกหลายรอบ รูปหน้าปกแบบข้างล่าง จะเหมือนปกดีวีดีที่หาได้ในตอนนั้น ภาพปกสีฟ้ามีน้ำเป็นองค์ประกอบสำคัญ คือฉากที่ชิฮิโร่ระลึกอดีตได้ขึ้นมา เธอจึงเล่าให้ฮาคุฟังถึง เหตุการณ์จมน้ำครั้งนั้น และนั่นก็ทำให้ฮาคุระลึกได้แทบจะในทันทีว่า ตนเองเป็นใคร? คำว่า “คุณเป็นใคร?” Who are you? มันสำคัญไหม? สำหรับการ์ตูนเรื่องนี้มันเป็นการถามหาจุดยืนในปัจจุบัน โดยอิงอาศัยอดีตความเป็นมา มันช่วยให้เราไม่หลงลืมรากเหง้าของตัวเอง 

เราอาจสงสัยว่า เหตุใดชิฮิโร่จึงต้องไปพยายามขอทำงานกับแม่มดยูบาบะให้ได้ ถ้าใครเคยไปสมัครงาน มันมีความจำเป็นมากที่จะต้องบรรยายสรรพคุณตัวเองในแง่ความคุ้มค่า(ความรู้) ความขยันอดทนและงานที่มีประสิทธิภาพ คือให้นายจ้างมั่นใจว่า ลูกจ้างคนนี้มีคุณภาพ ข้อเสียน้อย ถ้าไม่มีบกพร่องเลยจะดีมาก บางทีอาจได้รับการพิจารณาเป็นกรณีพิเศษจากนายจ้าง หากมีบุคคลอ้างอิง เช่นรู้จักกันมาก่อน หรือเคยทำงานอย่างนี้มาแล้ว อย่างภาพยนตร์เรื่อง Devil Wears Prada มิแรนด้า ก็ถาม Who are you? กับ Andy Sachs เป็นคำถามแรกเช่นเดียวกัน ตรงส่วนที่เหมือนกันนี่แหละ ที่ทำให้ Spirited Away มันย้อนกลับเข้าหาตัวเอง(คนดู) ราวกับถามว่า “แล้วคุณล่ะ รู้ตัวเองบ้างรึเปล่าว่า ฮูอาร์ยู?” 
ปกดีวีดี sen to chihiro no kamikakushi

ปกดีวีดี พื้นสีฟ้าใสมีน้ำเป็นองค์ประกอบหลัก

เพียงชั่วอึดใจเดียวที่เราเดินผ่านเข้า-ออกในสถานที่แห่งหนึ่ง มีโอกาสของความเป็นไปได้เสมอ สำหรับการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในฉับพลันทันที มันอาจเป็นสิ่งที่เราไม่ทันได้คิดนึกมาก่อนเลย หรือเป็นสิ่งที่เราไม่เข้าใจในขณะนั้น ถ้าบังเอิญว่าการดำเนินชีวิตประจำวันไม่เร่งรีบเราเกินไปนัก นั่นก็คงเป็นโอกาสให้เรามานึกคิดทบทวนในสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อนั้นปัญญาจึงจะค่อยๆทำหน้าที่เปิดเผยความเป็นจริงแห่งชีวิตให้กับตัวเราเอง

ความจริงแห่งชีวิตนี้ อย่างหนึ่งที่เรามักหลงลืมกัน ก็คือ ความเป็นจริงของการเปลี่ยนแปลง ที่เกิดขึ้นอยู่เสมอต่อทุกชีวิต ไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่หรือเด็กล้วนมีส่วนและเป็นส่วนหนึ่งในการแปรเปลี่ยนตลอดเวลา รวมทั้งเด็กหญิงอายุสิบขวบที่ชื่อชิฮิโร่คนนี้ ก็กำลังเผชิญกับเหตุการณ์ผันแปรในชีวิตอย่างไม่คาดฝันเหมือนกัน เมื่อเธอนั่งรถเก๋งมากับพ่อแม่ซึ่งกำลังเดินทางย้ายไปอยู่ที่ใหม่ เธอเองก็จนใจต้องเปลี่ยนโรงเรียนและย้ายตามคนทั้งสอง ในขณะที่โลกแวดล้อมภายนอกตัวถังรถยนต์ กำลังเลื่อนเปลี่ยนทิวทัศน์หนีห่างออกไปเรื่อยๆ สิ่งที่ชิฮิโร่ผูกพัน เช่น บ้านเดิม, เพื่อนเก่าและโรงเรียนก็กำลังถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง
ยิ่งรถวิ่งเร็วเท่าไหร่ ทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตยิ่งลาลับกลายเป็นอดีตเร็วมากเท่านั้น เหลือเป็นเพียงความทรงจำที่พร่าเลือน จากนั้นจะค่อยๆหายไปกับเรื่องราวใหม่ๆรอบตัว เมื่อพ่อแม่ลูกสามคนพลัดหลงทาง หลังจากเข้าใจไปเองว่ามันเป็นทางลัดไปสู่บ้านหลังใหม่ ทว่าเส้นทางสายนั้นมันกลับพาพวกเขาไปยังปราสาทเก่าทึมทึบที่มีรูปปั้นกบกำลังยิ้มแฉ่งต้อนรับผู้ผ่านทางเข้ามา ซึ่งทำให้เด็กอย่างชิฮิโร่รู้สึกหวาดกลัวและไม่ต้องการไปต่อ ครั้นจะอยู่คนเดียวก็ไม่กล้าอีก จึงยอมเดินตามพ่อแม่เข้าไปในอุโมงค์ภายใต้ปราสาทหลังนี้ ก้าวออกไปพบโลกใบใหม่ซึ่งแปลกแยกจากสิ่งที่เธอคุ้นชิน

คนทั้งสามเดินผ่านพ้นอุโมงค์ โผล่ออกไปสู่ทุ่งหญ้าสีเขียว ท้องฟ้าสีคราม ทางน้ำสายเก่าไหลริน ปีนขึ้นเขาเข้าไปในหมู่บ้านที่ประกอบไปด้วยตึกรามบ้านช่องที่อนุรักษ์คงไว้ซึ่งวัฒนธรรมสมัยก่อนของญี่ปุ่น มีร้านรวงที่สะอาดสะอ้าน แต่ร้างไร้ซึ่งวี่แววแห่งชีวิต ไม่มีผู้คน มีแต่อาหารสำเร็จรูปน่าลิ้มลองวางเรียงรายอยู่มากมาย พร้อมรอให้ผู้คนจำนวนมากเข้าไปบริโภคตามใจอยาก ซึ่งดูจะขัดแย้งกับความเงียบเหงาของสถานที่ แต่ด้วยกลิ่นอันหอมหวนของอาหารและความหิวอยากลองของแปลก ผู้ใหญ่อย่างพ่อกับแม่จึงไม่สามารถหยุดกลืนกินอาหารเหล่านี้ได้ บริโภคเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักพอ จนกระทั่งกลายร่างเป็นหมูและหลงลืมความเป็นมนุษย์ไปหมดสิ้น ทิ้งให้ลูกสาวเผชิญชีวิตในโลกใหม่ตามลำพัง

พ่อแม่หมูขุน แล้วหนูจะเลี้ยงไหวมั๊ยเนี่ย

ในหมู่บ้านนี้มีโรงอาบน้ำขนาดใหญ่อยู่หนึ่งแห่ง เอาไว้บำรุงบำเรอให้เหล่าอมนุษย์ ทวยเทพและจิตวิญญานต่างๆล่องลอยมาใช้บริการอย่างสุขสำราญใจ ซึ่งเด็กอย่างเธอไม่เข้าใจ และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมตัวเธอจึงค่อยๆเลือนหาย จับต้องไม่ได้เมื่ออยู่ที่นี่ ชิฮิโร่มาหยุดยืนอยู่ในที่ๆไม่เคยมีตัวตนของเธออยู่จริง สิ่งที่จำเป็นต้องทำก็คือ ทำให้ตัวเธอเองได้งาน มีหน้าที่การงาน ผู้ทำงานเท่านั้นจึงจะอยู่ได้และมีตัวมีตนอยู่จริง ตามคำแนะนำของฮาคุ เด็กหนุ่มผู้นี้จำชิฮิโร่ได้ตั้งแต่แรก เขามาช่วยเหลือในขณะที่เธอกำลังจะเลือนหายไป 

ชิฮิโร่ไปหาผู้เฒ่าคามาจิตามที่ฮาคุชี้นำทาง เพื่อยืนยันว่าเธอต้องการงานทำ คามาจิมีหลายมือทำหน้าที่ต้มน้ำในโรงไฟอยู่แล้ว อีกทั้งยังมีกรรมกรอย่างซุซุวาตาริซึ่งดูจะเหมาะกับงานใช้กำลังกาย เป็นร้อยๆตัวคอยขนถ่านหิน โยนเข้าไปในเตาไฟ ระบบกรรมวิธีการต้มน้ำจัดวางได้อย่างลงตัว ดังนั้นมือของเขาจึงง่วนอยู่เสมอในการหาสมุนไพรมาต้มน้ำร้อนให้ทันใจลูกค้าผู้มาเยือน เขาไม่ต้องการใครเพิ่มอีกคน การมีชิฮิโร่อยู่รังแต่จะทำให้ซุซุวาตาริไม่ยอมทำงานตามหน้าที่(ประท้วง) ซึ่งชิฮิโร่เองก็ได้ประสบกับความจริงนี้โดยตรง เมื่อเธอพยายามเข้าไปช่วยขนถ่านหินจนเป็นเหตุให้งานทั้งหมดหยุดชะงัก ทำไม?เด็กอย่างชิฮิโร่ไม่ให้ทำงาน แล้วเด็กๆ(กินลูกกวาดรูปดาว)อย่างพวกซุซุวาตาริต้องทำงาน ลองคิดดูสิ ชนชั้นมันมีในทุกที่ จริงไหม?

เมื่อเธอยืนยันว่าต้องการงานจริงๆ ผู้เฒ่าคามาจิจึงช่วยส่งชิฮิโร่ไปหายูบาบะ แม่มดผู้บริหารโรงอาบน้ำนี้ โดยให้ริน สาวเสริฟเป็นผู้พาไป และเธอจำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง ด้วยการดื้อดึงและร้องขอเพื่อให้ได้งาน เพราะการมีหน้าที่การงานเป็นโลกของคนที่มีความรับผิดชอบ ซึ่งหมายรวมถึงว่าจิตใจเจริญเติบโตพร้อมแล้วที่จะเป็นผู้ใหญ่นั่นเอง ซึ่งเด็กอย่างเธอไม่เคยรับรู้และยังไม่เคยเป็นผู้ใหญ่ ในทางตรงกันข้าม ผู้ใหญ่อย่างยูบาบะกลับเฝ้าคอยประคบประหงม โบอุลูกชายตัวใหญ่ยักษ์ให้ไม่รู้จักโต จนมีนิสัยงอแงเอาแต่ใจตัวเอง แม่มดหวังเพียงแต่การได้มาซึ่งความสุขจากการเสพแสวงหาทรัพย์สินเอาไว้เป็นของตัว และปรนเปรอลูกชายต่อไปเรื่อยๆ อันมีเป้าหมายอยู่ที่เวลาแห่งความสงบสุขจากการเสพการบริโภคใช้สอย จักคงอยู่ยาวนานตราบเท่าที่โบอุยังคงหลับใหล  เพราะโบอุมีแม่อย่างยูบาบะ จึงไม่รู้จักโต ถูกเอาอกเอาใจจนตัวตนใหญ่ยักษ์ แม่มดเชื่อว่าลูกชายร่างกายอ่อนแอ เดินอุ้ยอ้ายยังไม่แข็ง  สิ่งแวดล้อมข้างนอกก็มีแต่มลพิษ โบอุต้องอยู่ในที่สะอาดปลอดภัยเท่านั้นจึงจะดี เลี้ยงเป็นตุ๊กตาของพ่อแม่แบบที่ให้อยู่แต่ในโลกของความฝัน ปฎิเสธความจริงโดยการสร้างความจริงลวงตา เช่น ภาพเพดานเลื่อนเป็นเวลากลางคืน ในห้องที่มิดชิดปิดตาย เป็นต้น

Free_Fall___Spirited_Away_by_iSpaz247

โบอุกับอีกา ฉันจะบิน

ส่วนแม่มดยูบาบะก็เป็นตัวแทนของการสนองตามความอยากได้อยากมีของผู้คน ตามที่ตัวเธอเองได้เคยสัญญาเอาไว้ว่าจะสนองตอบให้แก่ผู้ต้องการและร้องขอ สิ่งที่แม่มดเช่นยูบาบะต้องการคือ ทำงานให้หนักและมากพอ เหมาะสมต่อเงินค่าจ้างที่เธอจะต้องจ่ายให้ มันก็คงไม่ต่างอะไรกับความคาดหวังของบริษัทห้างร้านในโลกแห่งความเป็นจริงของผู้ใหญ่ข้างนอกนั่นเลย และในที่สุดชิฮิโร่ก็ได้งานตามคำขอ แต่มีข้อแม้อยู่ว่า นับจากนี้ต่อไปชิฮิโร่จะถูกเรียกใหม่ว่า “เซน” ชื่อนี้ถูกตั้งขึ้นจากการริบเอาตัวอักษรในชื่อเดิมออกบางตัว แล้วทิ้งอักษรไว้เพียงหนึ่งคำ โดยมีนัยว่าเพื่อให้ลืมตัวตนดั้งเดิมและจุดมุ่งหมายแท้จริงที่มาขอทำงานอยู่ที่นี่(ช่วยพ่อแม่) อีกนัยหนึ่งชื่อเซนอาจเป็นการรับเข้าพวก ยอมรับความมีตัวตนอยู่ เริ่มต้นชีวิตใหม่ หรือเป็นชื่อที่มีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงทัศนคติเดิมๆ เห็นแก่เงินทอง รวมไปถึงการลบอดีตออกไปจากความทรงจำทั้งหมด แล้วเริ่มต้นมีชีวิตใหม่ เพื่อที่จะสามารถทุ่มเททั้งชีวิตและจิตใจให้กับงานบริการในโรงอาบน้ำนี้อย่างเต็มที่โดยไม่หันเหไปทางอื่น และลืมทางกลับบ้านในที่สุด ทว่าการกระทำของแม่มดยูบาบะกลับไม่สัมฤทธิ์ผล เพราะเหตุว่าฮาคุได้เก็บชื่อเสื้อผ้าเพื่อให้เซนจำอดีตที่มาของตนเองได้ และให้ทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนแก่ชิฮิโร่ ในเช้าวันถัดมา

ดังนั้นในชื่อใหม่ว่า “เซน” ของชิฮิโร่จึงไม่ทำให้ลืมอดีต อีกทั้งไม่สูญเสียความเป็นมนุษย์ด้วย เซนจึงสามารถทำงานบริการได้อย่างมีชีวิตและจิตใจต่องานนี้จริงๆ ไม่ได้ทำตามความอยาก และยังสามารถก้าวข้ามความเห็นแก่ตัวไปสู่ความเอื้อเฟื้อมีเมตตาต่อผู้คนรอบตัว(เช่น คาโอนาซิ) นำไปสู่ความปรองดอง ช่วยเหลือกันอย่างแข็งขัน จนกระทั่งเทพผู้ยิ่งใหญ่แห่งแม่น้ำยังแย้มยิ้มเบิกบานใจ หลังจากได้รับการเยียวยารักษาอาการป่วยไข้ ที่เกิดขึ้นจากสิ่งปฏิกูลหมักหมมโดยน้ำมือมนุษย์ทั้งหลาย

ฮุยเลฮุย…เอ้า…ฮุยเลฮุย…ออกแรงช่วยกัน Big Cleaning Day

คงเป็นเพราะหลักพึ่งพิงทางใจของเธอ(สาเหตุที่มาอยู่ที่นี่, ความทรงจำ)ไม่ถูกสั่นคลอนไปตามกระแสของโลกแวดล้อมกระมัง หากเรามีชีวิตอยู่โดยปราศจากหลักยึดเหนี่ยวจิตใจแล้ว มันก็คงไม่ต่างอะไรกับต้นไม้ซึ่งไร้ราก ที่ไม่สามารถหาน้ำและอาหารมาหล่อเลี้ยงลำต้น,ใบและผลให้มีชีวิตสืบทอดต่อไปได้ นั่นก็เป็นเฉกเช่นเดียวกันกับมนุษย์ผู้มีทุกสิ่งทุกอย่าง แต่สิ่งเดียวที่ไม่มี คือที่พักพิงสำหรับจิตใจ คนเหล่านั้นจึงดำรงอยู่และมีชีวิตไปวันๆอย่างซังกะตาย เฝ้ารอแต่วันจะอับเฉา อย่างไรก็ตาม ถ้าหากเรามีรากอยู่แล้ว แต่ไม่รู้จักให้น้ำให้อาหาร หรือดูแลรักษาตลอดจนใส่ใจรากฐานที่เรามี เราจะหวังการงอกเงยทางจิตวิญญาณได้อย่างไร 
หรือจะเป็นเหมือนฮาคุผู้หวังเรียนทางลัด มีเวทมนตร์เก่งกล้า แต่ลืมรากที่มาในที่สุดเพราะถูกแม่มดขโมยชื่อไปได้สำเร็จ ฮาคุเลยจำทางกลับบ้านไม่ได้ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครจริงๆ ไม่มีสิ่งที่ดีให้ยึดเหนี่ยวนำใจ ด้วยเหตุนี้เองที่เรียนรู้ทั้งหมดจึงถูกนำมาใช้ผิดทาง และทำทุกสิ่งเพียงเพื่องานและรับใช้แม่มดยูบาบะ จนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดหลังจากไปขโมยตราประทับของแม่มดเซนิบะ และถูกคำสาปได้รับบาดเจ็บสาหัสจนแทบจะหมดทางเยียวยา เมื่อยูบาบะเห็นว่าเขาหมดประโยชน์ที่จะใช้สอยได้อีกต่อไป เธอก็พร้อมที่จะโละทิ้ง เหมือนของเก่าที่เสียแล้ว ซ่อมไปก็เสียเวลาเปล่า จะเก็บรักษาไว้ทำไมอีกเล่า

ชิฮิโร่ ลุ้นโชคทอง กับคาโอนาชิ

ทำไมผู้คนจึงตอบสนองตามความอยากอยู่อย่างนั้น ไม่รู้จักจบจักสิ้น ทำไมเราไม่ทำสิ่งที่ดีๆ อย่างเช่นลดความอยากลง แล้วปล่อยให้ชีวิตเรามีความสุขสงบภายในบ้าง มีเพียงชิฮิโร่คนเดียวเท่านั้นที่ไม่หวั่นไหวต่อความโลภอยากได้ตัวนี้ สิ่งที่เธอทำคือการรักษาคนไร้หน้า ด้วยการหยิบยื่นยาแก้พิษซึ่งเทพแห่งแม่น้ำให้มา ให้คาโอนาซิ(Kaonashi)สำรอกเอาเศษซากขยะและความหิวกระหายออกไปจากตัว

ชิฮิโร่ คาโอนาชิ โบอุ และอีกา ขบวนรถไฟกระชากวิญญาณ

ชิฮิโร่เป็นอะไรหนอ? จู่ๆจึงมีชีวิตอื่นๆติดสอยห้อยตาม คาโอนาซิ(No-Face)วิญญาณเปลี่ยวเหงาก็ตามไปด้วย เธอพยายามช่วยชีวิตฮาคุ โดยเดินทางไปขอให้แม่มดเซนิบะฝาแฝดของยูบาบะช่วยแก้คำสาป ยังมีหนูน้อยโบอุ อีกาตัวเล็กที่ต่างก็ต้องคำสาปเหมือนกัน ซึ่งอันที่จริง คำสาปได้ถูกถอนไปหมดแล้วก่อนหน้านั้น สิ่งที่เซนิบะให้ได้กลับเป็นความรักความห่วงใยที่ทุกคนร่วมกันถักทอเป็นเส้นเชือกมัดผม ที่จะทำให้ชิฮิโร่ไม่หลงลืมความเป็นมาของชีวิตที่คล้องเกี่ยวสัมพันธ์กันอยู่เสมอ
หากชิฮิโร่เป็นกุญแจก็เป็นกุญแจที่ไขเข้ามาเพื่อเปิดโอกาสให้ฮาคุกลับมารู้จักตนเอง เป็นกัลยาณมิตรที่มาช่วยเตือนสติให้ฮาคุระลึกได้ว่า เขาเป็นใคร เข้าใจความเป็นมาของตัวเอง จดจำเรื่องราวในอดีตของตัวเองได้ จึงไม่หลงตัวลืมตนในขณะที่โลกรอบตัวเปลี่ยนแปลงไปอย่างเร่งรีบ เพราะเขาเข้าใจจุดยืนของตัวเองในปัจจุบันแล้ว การรับรู้สิ่งต่างๆตามที่มันเป็นจริง อย่างไม่วันยอมให้ถูกบิดเบือนและลวงหลอก ให้หลงไปตามกระแสแห่งการบริโภคตามความอยากอีกต่อไป ทั้งหมดนั่นก็ มิใช่เรื่องยุ่งยากลำบากใจแต่ประการใดเลย

ตอนนี้โอริงามิดุ กัดไม่ปล่อยไล่ล่าไม่เลิก

บทส่งท้ายที่ชิฮิโร่กระทำก็คือ การเติบโตทางจิตวิญญาณ มีความมั่นคงทางอารมณ์ ยอมรับกติกาของสังคมและปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ในโลกของแม่มดยูบาบะอย่างไม่เกี่ยงงอน ด้วยความเข้าใจสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น จึงเห็นความแปรเปลี่ยนที่เป็นไปตามเหตุและปัจจัยต่างๆกัน โลกนี้จึงไม่สามารถลวงตาเธออีกต่อไปเหมือนกับเมื่อเธอพลัดหลงเข้ามาที่นี่ในวันแรก ในขณะที่ร่างกายกำลังจะเลือนหายไป ณ เวลานั้นเธอพยายามบอกตัวเองว่าทั้งหมดไม่ใช่เรื่องจริง แต่มันกลับไม่เป็นไปตามที่เธอเชื่อ ทว่าในเวลานี้ขอเพียงเธอจดจำพ่อกับแม่ที่แท้จริงได้ ทั้งสามคนก็จะสามารถเดินทางออกจากอุโมงค์เพื่อกลับถึงบ้านในไม่ช้า

เมื่อเราสามารถเดินทางกลับบ้านได้อย่างถูกทิศถูกทางแล้ว ในตอนท้ายเรื่อง พ่อแม่จึงดูเหมือนไม่รู้เลยว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับตนเอง เพราะได้สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปชั่วคราว ในการ์ตูนหมายถึง “สลบไสลไม่ได้สติ” นั่นเอง ตอนนี้ทั้งสองกลายร่างเป็นคนเหมือนเดิมแล้ว มีสำนึกความเป็นมนุษย์กลับมา เพราะว่ากฎเกณฑ์ที่ถูกตั้งไว้โดยเจ้าบ้านแม่มดยูบาบะ ถูกลูกบ้านชิฮิโร่ไม่ใช่เซนที่เป็นลูกจ้าง ช่วยแก้ไขให้แม่มดได้ลูกสุดรักสุดหวงกลับคืน ตัวตนโบอุได้เรียนรู้ “การแก้ไขและปรับปรุงตัวเอง” ผ่านประสบการณ์ตรงตามความเป็นจริงแล้ว ครอบครัวชิฮิโร่ได้อยู่พร้อมหน้า(ครอบครัวอุดมคติ) และแม่น้ำโคฮาคุก็มิได้ถูกหลงลืม เพราะมีเด็กผู้หญิงอายุ ๑๐ ขวบใส่ใจรักษาดูแลช่วยถอนพิษออกไปหมดแล้วนั่นเอง 

 

เขียนโดย ยาเฮ ดา(Iechyd Da)

จากบทความเดิมที่เคยลงในเวปไซท์ budpage  มาอยู่ที่ลิงก์ใหม่ของสถาบันต้นกล้า  http://www.tonkla.org/2006/06/spirited-away/

บุคลิกตัวละครต่างๆ ในการ์ตูน ดูได้จาก http://www.onlineghibli.com/spirited_away/char.php

ภาพบนสุด หนูจะได้งานมั๊ยนี่ มาจาก http://yeahitsjiannee.blogspot.com/2013_08_01_archive.html

ปกดีวีดีการ์ตูนเรื่องนี้มันมีหลายแบบให้เราชม แต่ชอบภาพปกด้านบนมากที่สุด ก็อย่างที่ได้เล่าไว้นั่นแหละ มาจากลิงก์นี้ http://world-movie-posters.blogspot.com/2012/03/spirited-away-2001.htmlbb

รูปพ่อแม่เป็นหมู มาจากเวป http://spiritedaway.wikia.com/wiki/Chihiro_Ogino_(Sen)

รูปลูกชายสุดที่รักของแม่มดยูบาบะ http://skyfullofdreams.blogspot.com/2010/07/spirited-away.html

รูปออกแรงช่วยกัน มาจากเวป http://spiritedaway.wikia.com/wiki/File:Spirited.Away.full.402308.jpg

รูปคาโอนาชิสร้างทอง มาจากเวป http://foodandfoodiesinjapan.wordpress.com/2012/06/08/the-real-meaning-of-living/

รูปนั่งรถไฟไปหาแม่มดเซนิบะ มาจากเวป http://cinekatz.com/exploring-the-bathhouse-spirited-away-review/

รูปมังกรฮากุถูกเครื่องบินorigamiกระดาษไล่ล่า http://weheartit.com/entry/53532363

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s